Tag: Kinderportret

Workshop Cadeaubon

Tip voor de feestdagen…. Geef een Workshop Pastelkrijt cadeau!

Keuze uit meerdere cadeaubonnen.

1 dag (10:30 – 16:00 uur), kosten 125,- euro.

3 dagen (10:30 – 16:00 uur), kosten 295,- euro
(Uitleg zie Workshoppagina)

 

In overleg zijn workshops met olieverf ook mogelijk

 


Luca toen en nu

2010- 2018

Ik maakte een babyportretje van 15 x 15 centimeter van Luca in 2010.

Via Twitter had ik om babyfoto’s gevraagd, ik wilde mijn portfolio graag uitbreiden en had bedacht dat ik van baby’s misschien wel hele mooie kleine portretjes van 15 x 15 centimeter zou kunnen aanbieden.
En dus was het ook oefenmateriaal.

Zo ontstond een serie van 5, ingelijst in een ruim passe- partout om de aandacht vooral naar die kleine baby’s te leiden.

Luca’s mama liet mij op haar computer beeld uitzoeken.

Social media en ik, dat gaat wel samen.
Mijn eigen weg als kunstenaar zoeken, een soort werk maken waar galerieën niet in geïnteresseerd zijn.
Dat betekent dat ik mijn eigen platforms zoek, want ik wil mijn werk graag uitdragen.
Ik wil mijn portfolio steeds uitbreiden zodat ik ook mijn werk in het echt kan laten zien. Als je alleen in opdracht portretten maakt kun je nooit exposeren.

Vandaar ook die serie van 5 babyportretten, ze hebben wel wat afgereisd.

En diezelfde social media zorgen er dan ook weer voor dat je met elkaar in contact blijft en weer vele nieuwe contacten krijgt.

Doordat ik een kinderportret in opdracht, wat net klaar was, op Facebook zette, en de opdrachtgeefster daarom mijn album “Kinderportretten” deelde, kwam het babyportret van Luca weer onder ogen van zijn mama. Luca is inmiddels 9 jaar oud en heeft nog 2 prachtige tweelingzusjes gekregen.

In een druk gezin ben je een tijd niet bezig met zo’n beeld van je kind wat nog “ergens” bestaat maar nu gebeurde er iets.
De gedachte: “Ik wil hem tóch graag aan de muur hebben” bleef hangen.

En zo kwamen ze vandaag “Baby Luca” ophalen: wat heerlijk om te zien, hoe die grote man nog steeds hetzelfde neusje heeft als toen als baby.
Wat leuk om de grote Luca te leren kennen! En wat ontzettende gezellig om het hele gezin en een neefje en nichtje op bezoek te hebben.

De kleine Luca komt thuis…na 8 jaar, ik vind het bijzonder en hartverwarmend!
(En wat kleurt hij mooi bij mijn blauwe muur nu…..)

 

 


Workshop Puur Krijt

Nieuwe Workshops Puur Krijt!

Na een rustpauze van ruim 2 jaar in het geven van workshops pak ik het nu anders aan. Minder mensen (maximaal 3, en is het niet “vol” gaat het ook door).
Daarnaast ben ik presentaties aan het maken van mijn werkprocessen.

Klik  hier om de 8 stappen van het maakproces van “Marten” te zien.

Ik heb zelf een behoorlijke ontwikkeling, noem het verandering, doorgemaakt in hoe ik mijn portretten begin.

Ik zie dat ik zelf altijd al met kleurvlakken begon, maar toen ik lessen bij diverse kunstenaars ging volgen (niet tegelijk maar na elkaar) stelde ik mij open voor hún werkwijze en ging dit ook volgen om te leren.
Dat betekende dat ik beter moest gaan tekenen bijvoorbeeld, zelfs de kleur moest uitsluiten en met grijs potlood in alle hardheden de nuances moest kunnen uitbeelden.
Les-trajecten zijn belangrijk!

Maar het is bijzonder om te zien dat ik, nadat ik “vol” was met de aanwijzingen van anderen, mijn eigen pad ben gaan volgen en uiteindelijk weer uitkwam bij hoe ik begon: zonder tekening maar vanuit kleur beginnen.

Lesgeven is voor mij het omzetten van mijn manier van werken naar hetgeen ik jou kan leren. Elk proces (portret, bij mij) is namelijk anders. De ene keer kom ik snel tot het gewenste resultaat, zoals hier bij het kinderportret van Marten maar meestal struikel ik veel onderweg en ben ik zoekende naar de juiste toonwaarden, kleuren, vormen en dus gelijkenis!
Er zijn bij mij niet veel vaste regels, wel leer ik van mijzelf en van het vastlopen op bepaalde momenten, dat ik eerder exact moet gaan meten bijvoorbeeld.

Gelukkig heb ik altijd van mijn werkprocessen veel foto’s gemaakt, omdat ik achteraf wilde kunnen begrijpen waar en waarom iets fout ging..
Die foto’s van deze processen zijn nu een eindeloze bron van “Aaahh” en “Ohh, zóóó!”, wat ben ik er blij mee.
Het structureren in presentaties zet alles op een rij en maakt veel duidelijk.

Voor diegenen die graag volgens wat strakkere regels werken heb ik mijn stappen in tekening en lijn vanaf het begin.
Voor diegenen die vrij willen werken in kleur heb ik een andere serie.
Voor diegenen die nog nooit iets met kleur gedaan hebben maar toch graag willen proberen uit te vinden of ze creatief zijn heb ik ook voorbeelden beschikbaar. En dan hoeft het helemaal geen portret te zijn, dat kan ook met een sfeerbeeld, strand bijvoorbeeld. En het intuïtieve kleurpakken is daar juist heel belangrijk, het hoeft uiteindelijk echt niet op het plaatje te gaan lijken, alles kan!

Hier, in mijn blog, en op Facebook laat ik af en toe een serie zien, zodat je een idee krijgt.
Wil je meer weten en zelf doen: in de workshop komt meer aan bod. Voor mij spreekt beeld altijd meer dan een verhaal, dus zo geef ik ook les.

Jij aan de slag en ik geef aanwijzingen hoe het óók zou kunnen.
Ik noem het een studiedag, maar je mag ook Masterclass zeggen. 😉


Kinderportret in opdracht Djayson

Djayson, 30 x 30 cm, pastel, ©Thea Gerritsen

Kinderportret in opdracht.

Wat een heerlijke opdracht: het eerste kleinkind van oma en opa.
En ik mocht kiezen welk stralend beeld ik wilde gebruiken: hier is hij ongeveer 1,5 jaar oud.

Ik vind het een engeltje.


Expositie Bluesportretten te Grolloo

Nieuwe grote Bluesportretten gemaakt voor de expositie op het Holland International Blues Festival in Grolloo, 8 en 9 juni 2018.

Café Restaurant Gerrie, naast de hoofdingang van het festivalterrein, Hoofdstraat 15, Grolloo

Joanne Shaw Taylor en haar bassist Luigi Casanova, 70 x 100 cm, pastel, © Thea Gerritsen

Robert Cotton (Robert Cottonband), 80 x 66 cm, pastel, © Thea Gerritsen

Joe Bonamassa, 100 x 70 cm, pastel, © Thea Gerritsen

Harry Muskee (Cuby), 42 x 56 cm, pastel, © Thea Gerritsen


Jimi Hendrix, 100 x 70 cm, pastel, © Thea Gerritsen

 


Zweverig blauw en pittig rood

Noortje en Marlijn zijn zusjes.
Allebei geportretteerd in opdracht als 1,5-jarige peuter, zoals oma al haar 5 kleinkinderen heeft laten vastleggen in pastelkrijt op deze leeftijd.
Noortje was er eerst.
Toen Marlijn kwam voor het fotograferen zag ik dat ze een bloesje aanhad wat ongeveer de kleur van de achtergrond van Noortje had…zou ik het kunnen omdraaien?
De kleuren, bedoel ik.
Zoiets ontstaat, een rode achtergrond is nogal heftig…
Achtergronden zijn vaak nog ingewikkelder dan het portret zelf.
Hoewel ik een beelddenker ben moet ik dit soort dingen gewoon zien, voor me, in het echt, dus doen.
Het werd wat, Marlijn is een pittige dame…dat rood paste, ze kon het hebben.
Zoals Noortje een dromenmeisje is…daar paste het luchtige blauw waar turquoise in zit, beter.
Turquoise vind ik een droomkleurtje, daar laat je mee zweven…
Een beetje dan, hè


Noortje, 30 x 20 cm, pastel 2011, © Thea Gerritsen

 

Marlijn, 30 x 20 cm, pastel 2013, ©Thea Gerritsen


Vastdraaien…en opnieuw beginnen

Er zijn soms portretten waarmee ik volkomen vast kom te zitten..

Ik deel dat meestal niet, het is een kwetsbaar proces, een portret maken, en geen truukje, nooit.

Zolang ik portretten maak, vanaf 2004, is dat er al.

De kleine eerste Esmée, 2x, Annemijn, 3 keer en uiteindelijk heb ik een ander portret gemaakt, op verzoek van de opdrachtgever. Kjeld, ook 3x, dat was een opdracht, zoals ook Annemijn. Max, daar kwam ik helemaal niet meer uit..die werd staande één en al oranje trui. Ook van hem maakte uiteindelijk ook een ander beeld, zittend, lichtere trui, met de kater Murphy.

Momenteel is er Sem, die hopeloos staat te wezen, hij moet gewoon nog even wachten… Sorry Sem, er komen andere tijden.
En deze Mona Lisa, mijn prachtige nichtje, die ik vanaf haar 6e al portretteer.

Waarom draai je vast…zeg het maar. Het leven zoals het om me heen gebeurt, bepaalt bij mij altijd voor een deel de gang van zaken. Je kunnen focussen puur op het werk, is 1 ding, geen afleiding dus. Maar de gevoeligheid die je als kunstenaar hebt, openen, nodig om dichtbij te komen, want het is een intiem verhaal, een portret maken, zorgt er ook voor dat de golven om je heen mede bepalen hoe het gaat.
En soms dus niet gaat.
He-le-maal niet.

Ik heb geleerd om afstand te nemen, het portret in wording om te draaien, iets anders te gaan doen, kijken met de handjes op de rug, vooral niet kapotmaken. Zoals het kindje op het strand, mijn grote zelfportret, dat overleefde 1,5 jaar opgesloten zitten in een doos. Toen ik haar eruit haalde was ze in 1,5 dag klaar. Wonderen bestaan..

Dit portret van de lente in je jonge leven, je bent 15…Ik deed er 5 maanden over, ik nam veel afstand, er gebeurde veel, en uiteindelijk ging het eraf, toch.

Met een varkensharen kwast kun je het krijt eraf halen, het papier waarop ik werk kan dat goed hebben, je bouwt daarna je lagen net zo makkelijk weer op.

Wat overblijft als je het eraf haalt is een “ghost” van wat je deed. Ik deed dat met Helena, ook een kinderportret in opdracht, het was prachtig om te zien, ik dacht er zelfs over dat even zo te houden. Maar dat verwachtte de opdrachtgever niet, dus dat is weer weg, het portret werd uiteindelijk dat wat het moest zijn.

Hierbij gebeurde het ook. Eraf! En er is niksniks prachtigs aan. Verbijsterend eerder.. leerzaam…kennelijk heb ik vooral met de ogen staan worstelen, ik snap helemaal niks van wat ik zie, zoveel verschil in hoogte….waar was ik mee bezig??

11 september 2015 gestopt, nu, 21 mei 2016, ruim 8 maanden later…de rust en zin om het proces opnieuw aan te gaan.

Spannend, om het te laten zien…dat vooral.


Kleurenvreugd

DIT !! is waarom ik altijd weer zo ongelofelijk blij word van pastelkrijt:

In wording…de laagjes van het krijt, klik om te gelaagdheid te zien

de kleuren die erónder zitten, de lagen die gaan ontstaan als je je hand maar zacht durft te laten zijn, als je je ongeduld maar bedwingt, als je maar niet in 1 rechte streep naar het eindresultaat toe wilt, als je maar niet de wereld om je heen laat doordringen, als je de stilte maar durft toe te laten, de ruimte, als je maar niet te snel je opvult, als je je maar durft onder te dompelen in je gevoel en alle merken en soorten krijt. Het harde Rembrandtkrijt om te beginnen, en de zachtere Unison’s om een soort middenlaag te krijgen en dan vooral zolang mogelijk “open” te werken, niet dicht plamuren en uiteindelijk het boterzachte Schmincke een wazige kantlaag te laten weven over je werk.

Dan merken dat je de pastelpotloden niet meer kunt gebruiken want dat krabt je lagen weer open..en geeft geen kleur meer af, want te hard in vergelijking tot het krijt..

En het intuïtieve laten gebeuren, de natuurlijke beweging in je handen, je armen, dat wat bij je hoort. En op tijd afstand nemen en terug stappen, loslaten, in de spiegel; kijken, omdraaien, op de kop werken, want dat is vrijer, en vooral niets doen, maar dan toch het lef weer hebben om verder te gaan, want niet alleen de hele mooie stukjes zijn genoeg, ook die ruwe ongepolijste vlakken die nog lagen nodig hebben moeten kloppen, je krijgt namelijk nooit alles tegelijk.

De volste kleur-pigment-intensie van de  Parijse “Degaskrijtjes”: Henri Roché, die ook weet té kunnen zijn en niet zo hard mogen slijten want zo duur……Dit is de weg, de reis, belangrijker dan het doel.

Maar…..onderweg even de prachtigste stukjes laten zien en genieten van wat er ontstaan is……en dan toch het lef weer hebben om verder te gaan, want er zijn nog stukken die lelijk zijn..of beter gezegd; die dat kantlaagje nog moeten krijgen.

En moeten kloppen.

Het geheel laat ik nog niet zien, want dat heb ik nog niet te pakken…

Maar: wat maakt hij me blij, Sem!

Sem, kinderportret in wording, kijk naar de foto om de beweging in het krijt te zien


Schatkistje

Ik ben aan het werk met mijn kinderportret van Sem. Ik wil de achtergrond intuïtief laten ontstaan, iets met treintjes..en dat is zo makkelijk nog niet. Dus veel kijken, afstand nemen en treuzelen. Ik heb geleerd dat juist dat treuzelen een goede strategie is, als het gaat om intuïtief. Dat hoofd uitschakelen, rommelen.

Sem in wording (..zie je de pastelstreepjes..)

Ik was op zoek naar het hoogste wit. Dat is een speciaal krijtje wat ik pas op het allerlaatst gebruik. Van Daniel Greene leerde ik dat wit dan ook nog even met de punt van je tong nat te maken. Dan wordtie nóg witter. Ik heb het nodig voor de lichtjes in de ogen en ik doe het pas op het allerlaatst..daar was ik nog niet aan toe maar het was onderdeel van het treuzelen en afstand nemen, even kijken..

Ik rommel in mijn atelier-laatjes en vind een sigarenblikje, zoals ik er zoveel heb. Erfenis van oma, die alles en nog veel meer bewaarde in de sigarendoosjes, -kistjes en -blikjes van opa. Want de oorlog meegemaakt, arm op de boerderij opgegroeid en dan gooi je niks weg. Want voor je weet maar nooit, en alles kun je tenslotte tot het laatste stukje gebruiken. Moet je nu om komen. Dat doen wij niet meer.
Het blikje zit in mijn laatje dus ik heb het al eens in handen gehad. Maar als ik het openmaak stokt mijn adem.

Schoolbordkrijtjes, kleermakerkrijtjes, een oud potloodje met nog een scherp puntje, een oud gummetje en een pastelkrijtje..

Mijn inspiratiekrijt, de oude krijtjesdoos van oma (klik op de foto, dan kun je de kleuren lezen..misschien wel ruiken)

Van haar erfde ik het oude Talens doosje met de haast nog onaangetaste pastelkrijtjes. Ze fascineerden mij maar ik wist jarenlang niet wat er mee aan te vangen. En de Teekendoos, met 2 ee’s, van de dochters. De 3 dochters die daarmee kleurden, de gebruikte pastelkrijtjes.

Hier ligt mijn basis voor de liefde die nu mijn bestaan is en mijn leven zinvol maakt en beheerst: het pastelkrijt. Met mijn vingers voel ik.
Als je alles maar lang genoeg gebruikt en bewaart gaat het er kennelijk hetzelfde uitzien. Je zou zeggen, krijtjes en steentjes, maar nee. Mijn gevoelige vingers, mijn kapitaal, voelen blind wat wát is.
Ik denk aan oma, die ‘s nachts de jurken voor de 3 dochters naaide, met de hand. Overdag was ze zakenvrouw in de kachel- en fietsenwinkel van haar en opa, en moeder.

Dit kleine sigarenblikje van 10 bij 4,5 centimeter herbergt een schat. Het levensverhaal van oma, mijn jeugdherinneringen en mijn basis op de één of ander manier..
Het pastelkrijt.
Van oma, naar wie ik vernoemd ben. Die over mij waakt.
Ik ben klaar met werken voor vandaag.
Een mooier kado kon ik niet krijgen.


Wereldjes…in kleurpotlood

Alleen maar realistisch portretschilder?

Lang heb ik gedacht dat ik niet uit mijn hoofd kan tekenen, ik werk naar het beeld vóór mij, ik ben toch een realistisch portretschilder?

Kinderportret Shunita, 30 x 20 cm, pastelkrijt © Thea Gerritsen

Doordat mijn toen 6-jarige nichtje samen met mij op het atelier wilde werken, en we uiteindelijk op kleurpotloden uitkwamen, ontstond al doende een cirkelverhaaltje en ontdekte ik het plezier van de vrije fantasiekant, die er dus óók in mij huist..

Kleurpotloden.

Het fijne van potloodkleuren is dat je kunt verdwijnen in een tekening…je begint met je hand in een krabbel te laten gaan, een kleurtje, nog een kleurtje en nog eentje..het is nog niks..niet gummen willen, gebruiken wat er ontstaat, niet nadenken, ga maar..
Je gaat figuurtjes ontdekken, gekke poppetjes, of boompjes of huisjes of fantasie-dingen die nog op niks lijken, krullen, kriebels..alles IS echter wat en je gaat zien dat er steeds meer ontstaat.

Zomaar cirkels, kleurpotlood © Thea Gerritsen

Het fijne van de duurdere kleurpotloden is dat ze mengen en erg zacht zijn. Dat ze bij de minste druk al kleur afgeven. Als je je hand zacht durft te laten zijn en nog niet alle kleur gebruikt die het potlood afgeeft, blijft je oppervlak onverzadigd..naarmate de tekening vordert kun je dieper in de kleur komen, door meerdere net ertegenaan kleurtjes te gebruiken, of juist dezelfde kleur met meer druk te gebruiken. En langzaam meer druk, of niet, dat kan ook..allemaal andere effecten, schier eindeloos…

Een beginnetje..kleurpotlood ©Thea Gerritsen

Ik verbaas en verwonder me er in blijdschap over dat, hoe verder je komt in zo’n tekening, hoe meer verwondering er ontstaat…..

Panino op zijn ijsschotsje, kleurpotlood ©Thea Gerritsen

Je fantasie krijgt de ruimte..!

Er doemen zomaar oplossingen op voor problemen die ik vagelijk dacht ergens onderweg tegen te gaan komen…ik kan geen golven tekenen, hoe los ik de ondergrond op en opeens ontstaat een gek ijsschotsje, maar dan erg blauw, donkerblauw nog wel, een donkerblauw IJSschotsje..? Ik schrijf het op en verwonder me daarna…over het woord..ik kijk weer naar mijn tekening, maar het klopt, toch…en mijn voorliefde om alle blauwen dan te berde te brengen ten einde vooral geen saai egaal blauw te krijgen. Ze leveren onverwachte dieptes op..En die namen op de potloden ook: dat smaakt, proef maar: blue de phtalo de cyanine bijvoorbeeld…Karisma’s true blue, toe maar, hier spreekt de waarheid…? Oef….

Het aller-, allerleukste is dat het eindelijk grond krijgt, mijn lust om te laten ontstaan, die andere kant van mij, niet nadenken, alleen je hand laten gaan, er ontstaat een wereld, hoe meer ruimte die wereld krijgt, in tijd, hoe mooier hij wordt, vanzelf, daar hoef je heus niet over na te denken…ik wist het echt niet. Wat het worden zou. En wat er verder nog komen gaat..
Als ik maar de tijd neem, mezelf tijd gun, de tekening tijd gun, alles tijd gééf.

Niet zo lang geleden verzuchtte ik, toen iets niet direct ging: “Ik wil wereldjes maken…”en mijn jonge nichtje zei tussen neus en lippen door, want ook zij was bezig: “Dat doe jij toch altijd? Wereldjes laten ontstaan..?”
O. Ja.
Dank. Kind!
Kinderen hebben waarheid in pacht.
Dáár ben ik weer.
True blue.